يا سلام
...
ما نمي فهميم عمق درد را
گونه زخم کبود و زرد را
من نمي فهمم در و ديوار را
ناله ها در ناله ها، تکرار را
بيد ميفهمد که مجنون مانده است
لاله ميفهمد که در خون مانده است
باد ميفهمد که سرگردان تر است
خاک ميفهمد که حسرت‏گستر است
لحظه‏ها، اي ‏دردها ، اي کوهها
ام کلثومي ترين اندوه ها
...

يه کوچه... يه صورت... يه سيلي... اگه دلتون شکست يا حتي گرفت، منم دعا کنيد!

يا سلام

اين پاي را بگو از ارتعاش بايستد، اين دست را بگو که دست بدارد از اين لرزش مداوم، اين قلب را بگو که نلرزد، اين بغض را بگو که نشکند و اشک از ناودان چشم نريزد.
اين دل بي تاب را بگو که فاطمه هست، نمرده است.
...
خدا اگر نبود من چه مي کردم با اين مصيبت عظمي؟
إنا لله و إنا اليه راجعون
...
زهراي من! اين تازه ابتداي مصيبت ماست...

چند خط بالا، اگه نگم مال کتاب کشتي پهلو گرفته است، سرقت ادبي ميشه!

...
يادمه چند سال پيش، استادي روايتي رو نقل مي کرد، از کي؟... يادم نيست. اما راوي از امام جواد پرسيده بود، در لحظه اول، از کجا متوجه شدين به مقام امامت رسيدين؟ و امام گفته بودن از محبت شديد و بي سابقه اي که نسبت به مردم در درونم احساس کردم...
خيلي سنگينه...
هر وقت ياد اين گفته مي افتادم دلخون مي شدم برا امام سجاد. تصور کنيد...کربلا، عاشورا...و اوج محبت...و چه سوزي داره وقتي که در حلقه ي نامرداني باشي که ...
و امروز... چه دلي داشته امام علي...

مي خواستم خيلي بيشتر بنويسم...
نمي تونم !

چه دلي...چه صبري...

تو اين ايام
دعا يادتون نره!

يا سلام
‏« صالي! ... صالي!... »
مجسم کن يک پسر سيزده ساله ي تخس پر شر و شور، يک دفعه جلويت ظاهر شود. آن هم وسط درگيري! از کوره در رفتم و سرش ‏داد زدم « بهنام! مگه نگفتم نيا اين جا؟ »
موهاي ژوليده اش تا روي شانه هايش آمده بود. جسارتش با قد و قواره اش نمي خواند. هيچ وقت اين جور نديده بودمش . قيافه ي ‏معصومانه اي به خودش گرفت که اصلاً  به ش نمي اومد. از توي جيب بزرگي که روي لباس آبيش بود - از آن لباس هاي بيمارستاني- ‏چيزي در آورد و زير چشمي نگاهم کرد« من نمي خواستم بيام. بچه هاي تکاور اومده بودن، به شون کنسرو دادم، اونام اين جورابا رو ‏بهم دادن.» مشتش را جلوي صورتم گرفت و زل زد تو چشمهايم « بيا بپوش، برا زخماي پات خوبه .» بهنام تخس شرور مهربان من. ‏مشتش را بستم و کشيدمش توي بغلم و سرش را بوسيدم . چقدر آرام شده بود.‏
‏ ‏
من را انداختند بالاي وانت قرمز، پهلوي بقيه ي مجروح ها، که يک دفعه شوکه شدم، بهنام هم ... غرق خون. يک ترکش ريز خورده بود ‏تو قلب کوچکش. بي حس شده بودم « بهنام ! بهنام! » سرش را تکان داد و دستش را آرام کشيد طرف جيب بزرگ آبيش. من ديگه ‏پوکيدم.
چيزي روي سينه ام سنگيني مي کرد. شب ها بهنام سرش را مي گذاشت روي سينه ام و شروع مي کرد « صالي، برام از بهشت ‏بگو. راستي بهشت چه طوريه؟ يعني خدا اونجاس؟ خيلي سرسبزه، نه؟ حالا بچه ها شهيد مي شن ميرن بهشت؟ يعني مام شهيد ‏مي شيم؟ »
به پهلو مي شد. دستش را روي قلبم، زير سرش مي گذاشت. گرمي نفسش به صورتم مي خورد. چشم هاي بي قرارش را روي هم ‏مي گذاشت و مي گفت « آره. مام شهيد مي شيم. مگه نه صالي؟ » و اون قدر مي گفت تا خوابش ببرد.
حالا نمي دانستم کجاست. من تو بيمارستان طالقاني بودم و بهنام ... ‏

دلم مي خواست يه چيزي درباره ي فتح خرمشهر بنويسم... ديدم من که اون موقع نبودم...بهتره از يکي که تو اوج مقاومت ‏بوده...درباره ي يکي که تو اوج مقاومت بوده...بنويسم. 
يادم نيست متن بالا رو از کجا کش رفتم ولي مي دونم دوستش دارم. بهنام سيزده ساله رو هم.
بهنام!راستي بهشت چه جوريه؟!‏
‏ ‏
دعا يادتون نره!‏

يا سلام

خدا روستا را
     بشر شهر را
            ولي شاعران ، آرمان شهر را آفريدند
که در خواب هم خواب آن را نديدند!

دعا يادتون نره!   

ديروز برگشتيم اما عجيب دلتنگ شده م...

     ديشب از چشمم بسيجي مي چکيد
     از تمام شب دوعيجي  مي چکيد
    باز باران شهيدان بود و من
    باز شبهاي مريوان بود و من
    دستهايم باز تا آهنج رفت
    تا غروب کربلاي پنج رفت
    يادهاي رفته ديشب هست شد
    شعرم از جام اثيري مست شد
    اي غريو توپها در بهت دشت
    آه اي اروند! اي والفجر هشت
    در هوا اين عطر باروت است باز
    روي دوش شهر تابوت است باز
    اي در آتش سوخته ! پرهاي من!
    اي بسيجي ها! برادرهاي من!
    اي بسيجي ها! چه تنها مانده ايم
    از گروه عاشقان جا مانده ايم
    اي بسيجي ها! زمان را باد برد
    آرزوهاي نهان را باد برد
    ...
    نخل هاي سر جدا يادش به خير!
    اي بسيجي ها ! خدا، يادش به خير!
    اين قلم امشب کفن پوشيده است
     آرزوهايم را به تن پوشيده است
    ...
    آمديم و قاف ها در قيد ماند
    قلب ما در پاسگاه زيد ماند
    عقده ها رفتند و علت مانده است
    در گلويم حاج همت مانده است
    از خدا يک روح آويزان کجاست؟
    شور شب هاي قلاويزان کجاست؟

    اي بسيجي ها زمان را باد برد
    تيشه ها را آخرين فرهاد برد
    اي عبور لحظه ها ديگر شويد!
    اي تمام نخل ها بي سر شويد!
    اي زمين اي رمل ها اي ماسه ها!
    اي تگرگ تق تق قناسه ها!

    آي بي جان ها ! دلم را بشنويد
    اندکي از حاصلم را بشنويد
    تو چه مي داني تگرگ و برگ را
    غرق خون خويش رقص مرگ را
    تو چه مي داني که رمل و ماسه چيست
    بين ابروها رد قناسه چيست
    تو چه مي داني سقوط پاوه را
    باکري را باقري را کاوه را
    هيچ مي داني مريوان چيست؟ هان!
    هيچ مي داني که چمران کيست؟ هان!
    هيچ مي داني بسيجي سر جداست؟
    هيچ مي داني دوعيجي در کجاست؟
    تو چه مي داني که جاي ما کجاست؟
    تو چه مي داني خداي ما کجاست؟
    تو چه مي داني چه مي داني چه مي...
    چون از اين دريا نبردي شبنمي

   من چه مي دانم چه مي دانم چه مي...
   چون از اين دريا نبردم شبنمي.....................................

  کاش رنگ شهر بازيم نمي داد!

 دعا يادتون نره!

 يا سلام

 سجاده ام کجاست؟
 مي خواهم از هميشه ي اين اضطراب برخيزم
 اين دل گرفتگي مداوم شايد
 تاثير سايه ي من است
           که اينسان
                گستاخ و سنگوار
 بين خدا و دلم ايستاده ام
 سجاده ام کجاست؟

                                 سلمان هراتي

دعا يادتون نره!
                        

يا سلام

شب سوم محرم... شب سه ساله

شام... خرابه... رقيه...

زينب! زينب! زينب!
اين جا همان جايي است که تو به اضطرار و استيصال مي رسي.
اين جا همان جايي است که تو زانو مي زني و مرگت را آرزو مي کني.
تويي که در مقابل يزيد و ابن زياد، آن چنان استوار ايستادي که پشت نخوتشان را به خاک ماليدي، اکنون، اين جا و در مقابل اين کودک سه ساله احساس عجز مي کني.
چه کسي مي گويد اين رقيه بچه است؟
فهم همه ي بزرگان را با خود حمل مي کند.
چه کسي مي گويد که اين دختر، سه ساله است؟
عاطفه همه ي زنان عالم را در دل مي پرورد!
چه کسي مي گويد که اين رقيه کودک است؟
زانوان بزرگترين عارفان جهان را با ادراک خود مي لرزاند.
نگاه کن! اگر که ساکت شده است، لب هايش را بر لب هاي پدر گذاشته است و چهار ستون بدنش مي لرزد.
اگر صدايش شنيده نمي شود، تنها، گوش شنواي پدر را شايسته ي شنيدن، يافته است.
نگاه کن زينب! آرام گرفت! انگار رقيه آرام گرفت!
دلت ناگهان فرو مي ريزدو صداي حسين در گوش جانت مي پيچد که رقيه را صدا مي زند و مي گويد:« بيا! بيا دخترم! که سخت چشم انتظار تو بودم.»
شنيدن همين ندا، عروج روح رقيه را براي تو محرز مي کند. نيازي نيست که خودت را به روي رقيه بيندازي، او را در آغوش بگيري، بدن سردش را لمس کني و چشم هاي باز مانده و بي رمقش را ببيني.
درد و داغ رقيه تمام شد و با سکوت او انگار خرابه آرامش گرفت.
اما اکنون ناگهان صيحه ي توست که سينه ي آسمان را مي شکافد . انگار مصيبت تو تازه آغازشده است.
همه ي کربلا و کوفه و شام ، يک طرف ، و اين خرابه يک طرف.
همه ي غم ها و درد ها و غصه ها يک طرف و غم رقيه يک طرف.
نه زنان و کودکان کاروان و نه سجاد و نه حتي فرشتگان آسمان، نمي توانند تو را در اين غم تسلي ببخشند.
و چگونه تسلي دهند فرشتگاني که خود صاحب عزايند و پر و بالشان به قدري از اشک سنگين شده است که پرواز به سوي آسمان را نمي توانند ...

پرتو هفدهم- آفتاب در حجاب

دعا يادتون نره!

يا سلام

آه از شفق ... و سرخي شفق، آن گاه که روز به شب مي رسد و خورشيد حق در افق خونين عاشورا غروب مي کند و ... شب آغاز مي شود!
اما دل به تقدير بسپار،
شب غشوه اي است که اختران امامت را ظاهر کند.

اين سرالاسرار خلقت است و گويي تقدير چنين رفته است که اسرار فاش شود، گر چه به بهاي سر باختن حسين عليه السلام.

بگذار فاش گفته شود که آن که مسجود ملائکه است حسين است
 و آدم را ملائک از آن حيث که واسطه ي خلقت حسين است سجده کردند

و اين سجده اي ازلي است؛ ميزان حق،
که ابليس را از صف ملائکه طرد مي کند.

يعني که فطرت عالم بر حب حسين و ولايت او شهادت مي دهد
و آن پيمان ازلي- ا لست بربکم قالوا بلي- عهدي است
که خالق از بني آدم بر حب حسين و ياري او ستانده است.

"خون" با حسين پيمان "ريختن" بسته است.

"سر" با حسين پيمان "باختن".

دل تو عرصه ي ازلي خلقت است.

گوش کن که چه خوش ترنمي دارد در تپيدن: حسين، حسين،حسين،حسين.

نمي تپد بل حسين حسين مي کند.

کجاست آن که زنجير جاذبه ي خاک را از پاي اراده اش بگشايد و هجرت کند،
 از خود و وابستگي هايش،
تا از زمان و مکان فراتر رود و خود را به قافله ي سال شصت و يکم هجري برساند و در رکاب امام عشق به شهادت رسد؟
و از آن پس ديگر، اين باد نيست که بر تو مي وزد
اين تويي که بر باد مي وزي.
و از آن پس ديگر آن تويي که بر زمان مي گذري
و آن تويي که مکان را تشرف حضور مي بخشي.
يعني نه اين چنين است که کربلا شهري در ميان شهرها باشد
و عاشورا روزي در ميان روزها
زمين سراسر ، پهن دشت کربلاست و کربلا ما را به خود فرا مي خواند.

اين همه را در متن تاريخ بنگر مبادا که غافل شوي و بينگاري که زمان بر تو وفا خواهد کرد و نخواهي مرد؛ نه زمان بر هيچ کش وفا نمي کند، اما با اين همه زمان بر عاشورا مانده است و تو، چه امروز و چه ديروز و چه هزار سال ديگر، يا بايد به که در قبيله ي شيطان داخل شوي و به لشکر يزيد بپيوندي، و اگر نه مرد باشي و در خيل اصحاب حسين عليه السلام پنجه در پنجه ي ظلم در افکني و تا پاي خون و جان بايستي.

کربلا ما را به خود فرا مي خواند دل هاي مشتاق، هم چون کبوتران جلد حرم در هواي کربلا پر مي کشند. گوش کن! به نداي دلت گوش کن که حسين حسين مي کند:      حسين
        حسين
                 حسين