سوتك

شازده کوچولوي من

سوتك — Fri, 05 Aug 2011 16:37:00 GMT

امشب يه دوست پيدا کردم، مرضيه. دو ساله!
خرجش يه آبنبات بود که راحت بشينه تو بغلم!
و بعد دو تا کاغذ از دفترچه... و دعاي کميلي که با نقاشياي کودکانه ي من خراب شد!!!
يادم باشه يه کم نقاشي ياد بگيرم که دفعه بعد ضايع نشم!
...
دل تنگش شده م!
شده بود شازده کوچولوي من و من اگزوپري! سفارش نقاشي مي داد و من هيچي بلد نبودم!
آخرش خودش راضي شد به کشيدن... کشيدن من!
خلاصه شدم تو يه دايره ي کوچولو... و بعد سوالش که: تو کوچولويي؟
...
جوابي نداشتم براش!
گفت پاشو وايسا ببينم... و تا وايسادم، به جاي دايره ي کوچيک يه دايره ي بزرگ کشيد!

*گاهي آدم هوس مي کنه يه نوشته قديمي رو بذاره رو وبلاگ! شازده کوچولوي من الان واسه خودش خانومي شده و ديگه تحويلم نمي گيره!

بازي کودکانه

سوتك — Tue, 18 Jan 2011 13:59:00 GMT

کم نشده که بعد از يک خرابکاري حواس‌پرتانه بنشينم و هي غصه‌اش را بخورم. که مثلا چرا حواسم نبود و فلان چيز خراب شد و... و همين بشود عامل خراب شدن يک روز قشنگ!

خيلي اوقات هم شده که هي به خودم تلنگر بزنم که «فداي سرت!» اما انگار اعصاب خردگي‌ش مي‌ماند.

يادم نيست چه سالي بود. حتي دقيق يادم نيست که جمله‌اي که گفته بود، چي بود. اما مضمونش اين بود که زندگي هم مثل بازي‌هاي بچگانه است.

وقتي بعد از مدتي مي‌نشينم و خاطرات را شخم مي‌زنم که براي چه مسائل الکي و پيش پا افتاده‌اي اعصابم خرد شده، -و يا حتي برعکس با چه اتفاقات کوچک و بي‌مزه‌اي قند توي دلم آب کرده بودم،- حس مي‌کنم چه قشنگ گفته بود بازي کودکانه را.

اين‌که فلان چيز، اتفاقي خراب شد يا فلان کار بدون اراده و اختيار تو به شکل خاصي انجام شد، آن قدر اهميت ندارد که چيزي را در زندگي تو تغيير دهد. درست مثل اين‌که فنجان اسباب بازي دوران کودکيم شکسته باشد. يا درباره آخر داستانِ يکي از کتاب‌هاي بچگيم با دوستم بحثم بشود يا پازلي که کلي وقت گذاشته بودم براي ساختن خراب شده باشد!

کاش مي‌شد درست در وسط اتفاق که يا جوش آورده‌ام يا ناراحت و عصباني شده‌ام -حالا يا از دست خودم يا ديگري- يادم بيفتد که چند وقت ديگر، همين حس کودکانه بودن را نسبت به همين موضوع پيدا مي‌کنم.

جرم خواص بي بصيرت

سوتك — Sun, 09 Jan 2011 18:50:00 GMT

نه اين که ادعايي داشته باشم، باور کن نه! خيلي وقت است که هيچ ادعايي ندارم، حتي در دعاهايي که لقلقه‌ي زبان هم مي‌خواندم.

اما هر کار مي‌کنم نمي توانم بي خيال شوم اين توابين را.

هر جور که فکر مي‌کنم حس مي‌کنم اگر مسلم را تنها نمي‌گذاشتند، امام هم تنها نمي‌ماند و... باور کن اصلا دست خودم نيست، از اول هم از اين سليمان بن صرد خزاعي خوشم نمي‌آمد، حتي آن موقع که هنوز داغ بود و دم از حمايت مسلم مي‌زد!

حالا تو هزار بار هم بگو عاقبت به خير شد!

من اين عاقبت را خير نمي دانم.

باور کن فقط يک حس شخصي است، کاريش هم نمي‌توانم بکنم.

بحث من و تو و او نيست، که اگر بخواهم بحث شخصي بکنم، اول از همه هزار بار خدا را شکر مي‌کنم که زمان امام نبوده‌ام، که معلوم نيست خودم هم، در بهترين حال مثل کوفيان مصلحت‌انديش، سکوت مي‌کردم يا زبانم لال در لشکر ابن زياد...

بحث عملکرد است.

هر چه هست، هر کار مي‌کنم نمي توانم قبول کنم، حالا تو هزار دليل و توجيه بياور که کوفه در محاصره بود و خيلي ها خواستند و نتوانستند به لشکر امام برسند.

بودن يا نبودن...؟!

سوتك — Sat, 08 Jan 2011 16:44:00 GMT

يک بار و دو بار نگفته ام که «نوشتن حسي است و بايد حسش بيايد» هزار بار ديگر هم لازم باشد مي گويم. اما اين که اين حس نوشتن از کجا مي آيد، نمي دانم.

اما امروز حس نوشتنم آمد، آن هم با ديدن يک پست،‌ و من ياد شروع اين وبلاگ افتادم، و خيلي الکي بعد از مدت ها حس نوشتنم آمد.

صفحه مديريت که باز شد، دست و پايم را گم کردم انگار. چه قدر عوض شده اين‌جا. حالا چه بايد بنويسم؟ چه جوري بايد بنويسم؟ و شروع کردم زير و رو کردن تمام موضوعاتي که ذهنم را درگير کرده بود، شايد سوژه اي شود براي نوشتن.

هنوز هم دست و پايم را پيدا نکرده ام انگار، هنوز هم نوشتن يادم نيامده انگار، فقط مي دانم دوست دارم در مورد مختارنامه بنويسم... و اين‌که چه قدر دلتنگ وبلاگنويسي شده ام يک دفعه!

من، غاده و کاروان آزادي

سوتك — Thu, 12 Aug 2010 12:50:00 GMT

«... دويدم و کلت کوچکم را برداشتم، آمدم پايين. نيتم اين بود مصطفي را بزنم، بزنم به پايش تا نرود. مصطفي در اتاق نبود. آمدم دم ستاد و همان موقع مصطفي سوار ماشين شد. من هر چه فرياد مي‌کردم که مي‌خواهم بروم دنبال مصطفي، نمي‌گذاشتند. فکر مي‌کردند من ديوانه شده‌ام، کلت دستم بود.»
هربار که داستان چمران را از زبان غاده مي‌خواندم،‌ اين‌جاي داستان را نمي‌فهميدم.

با ذوق و شوق سي دي را آورد و فيلم را برايم گذاشت، فيلمي از کاروان آزادي، با اناشيد پر شور فلسطيني. تقريبا نصف فيلم پخش شده بود که گفت: «اگر ايران هم خواست کاروان بفرسته دوست داري من بــ...» هنوز جمله‌اش تمام نشده بود که گفتم: «نه!»
صحبتمان زياد طول نکشيد، يعني هر بار که خواست چيزي بگويد، قبل از آن‌که جمله اش شکل جمله شود فقط مي‌گفتم نه!
اسرائيلي‌ها تيراندازي مي‌کردند و تصوير بعضي از شهدا و مجروحين روي برانکارد، يکي در ميان پخش مي‌شد...

ديشب راحت خوابم نبرد. مدام به خودم فکر مي‌کردم و او، به اين‌که در جوابم گفته بود «ممکنه تو مرحله عمل جا بزنم ولي تو حتي نميذاري تو مرحله نظر هم طرحش کنم»، به اين‌که...
ديشب فهميدم من هم اگر جاي غاده بودم همان کار را مي‌کردم!

؟!

سوتك — Sun, 04 Apr 2010 01:06:00 GMT

گاهي آدم خسته مي‌شه
گاهي آدم بي‌حوصله مي‌شه
گاهي آدم به سرش مي‌زنه بي‌خيال بشه اين دو دوتا چارتاهاي روزمره رو
گاهي آدم...
حالا کو آدم؟!

*نمي‌دونم چرا باز امشب به سرم زد مثل اوايل چرت و پرتاي آني رو بنويسم!؟

تمريني براي دوباره نوشتن

سوتك — Sat, 30 Jan 2010 19:59:00 GMT

*اين نوشته کمترين ارزش محتوايي ندارد، نقطه

باورم نمي‌شد روزي برسد که نوشتن يادم برود.

من‌ي که يک زمان کوچکترين و مسخره‌ترين اتفاقات روزمره، بدون اين‌که بخواهم، توي ذهنم جمله بندي مي‌شد و سبک يک پست وبلاگي را مي‌گرفت - گرچه معمولا جايي ثبت نمي‌شد!- کارم به جايي رسيده که هر چقدر هم بخواهم بنويسم، نه موضوعي به سرم مي‌زند و نه کلمه‌اي پيدا مي‌کنم براي نوشتن.

شاکي بود که چرا نمي‌نويسم. حال و روزم را بهش گفتم. باز غري انداخت که بنويس و ...

ده دقيقه‌ بيشتر بود که از چتمان مي‌گذشت. اس‌ام‌اس زد و سوژه فرستاد برايم!
سوژه‌اي که دو سال پيش بعد از اردوي بلاگ تا پلاک به سرم زده بود و بهش گفته بودم... چه جوري اين‌همه وقت يادش مانده بود؟

خانه ي کودکي

سوتك — Sat, 23 Jan 2010 11:24:00 GMT

بعد از کلي گشتن توي دسته کليد و امتحان چهار پنج تا کليد مختلف، بلاخره لولاي خشک در تکوني به خودش داد و در با صداي قيژژي باز شد.

حالا، اين منم که مات و مبهوت ايستاده‌م وسط سالن اصلي خونه و به در و ديوارش خيره شده‌م. چه خاکي گرفته اين خونه، چه‌قدر غريبه شده، چه‌قدر تغيير کرده...
سرک مي‌کشم تو اتاق‌ها و راه‌روهاش...

سرک مي‌کشم لابلاي آرشيو نوشته‌ها... لابه‌لاي عکس‌هاي آپلود شده، لابه لاي کامنت‌ها، لينک‌ها...
حس آدمي رو دارم که بعد از مدت‌ها برگشته به خونه‌ي کودکيش! ادغامي از خوشحالي و دل‌تنگي و هجمه‌ي خاطرات و ... هزار تا حس ريز و درشت ديگه!
دلم براي اين خونه و خاطره‌هاش تنگ شده!... براي‌ هم‌سايه‌هاش هم!

جايي ميان آغوش تو

سوتك — Sat, 05 Sep 2009 01:34:00 GMT

الهي هَل يرجِعُ العبدُ الابِقُ إلّا إلي مَولاهُ*
.
.
.
فَلَم اَرَ مَوليً كريماً أصبَرَ علي عبدٍ لئيمٍ مِنكَ عليَّ يا ربِّ**‏‏
.
.
.
نمك‏نشناس‏تر از من بنده‏اي ديد‏ه‏اي؟... نمك مي‏خورم، نمكدان مي‏شكنم، از آغوشت مي‏گريزم... و باز سرگردان و آشفته بر مي‏گردم، كه جايي ندارم جز آغوش تو و تويي كه باز نازم را مي‏كشي!
چه بد بنده‏اي هستم و چه خوب اربابي هستي!... غيِّر سوءَ حالِنا بحُسنِ حالِك

* مناجات التائبين
**دعاي افتتاح

اين توجيه هاي لعنتي

سوتك — Sat, 30 May 2009 01:42:00 GMT

ماجراي کوچه‌هاي بني‌هاشم هميشه برام عجيب بوده
ماجراي در آتيش زدن
ماجراي چادر خاکي شدن
ماجراي...
آخه اسم‌ش روشه... کوچه‌هاي بني‌هاشم! و بني‌هاشم کجا بودن اون موقع؟
...
مداح روضه مي‌خونه و من باز دارم به کوچه‌هاي بني‌هاشم فکر مي‌کنم و اين‌بار انگار ماجرا برام خيلي طبيعيه. ياد شرايط مختلفي مي‌افتم که برام پيش اومده و حق زيرپا بوده و من هزار تا توجيه برا خودم رديف مي‌کردم و به اين نتيجه مي‌رسيدم که الان وظيفه‌ي من اين نيست که جواب بدم... الان شرايط ايجاب نمي‌کنه داد بزنم... الان موقعيتش جور نيست و کسي نمي‌پذيره حرفم رو... الان...
و هزار و يک دليل ديگه که تو همون شرايط کاملا برام اقناع کننده بوده.
...
مداح روضه مي‌خونه و من باز دارم به کوچه‌هاي بني‌هاشم فکر مي‌کنم و از خودم مي‌ترسم.